Σικάγο (μπριτζ τεσσάρων μοιρασιών)

Το κανονικό παιχνίδι εδώ είναι το μπριτζ ράμπερ: τα ζευγάρια παίζουν μοιρασιά μετά από μοιρασιά ώσπου μια πλευρά να κερδίσει δύο παρτίδες, και αυτή η πλευρά κερδίζει το ράμπερ. Στην αρχή κανείς δεν είναι σε ζώνη, και μια πλευρά μπαίνει σε ζώνη μόλις κερδίσει μια παρτίδα. Το Σικάγο, που λέγεται και μπριτζ τεσσάρων μοιρασιών, κρατά τη δημοπρασία και το παίξιμο ακριβώς όπως είναι και αλλάζει μόνο τη διάρκεια ενός αγώνα και τη βαθμολογία του.

Ένας αγώνας Σικάγο έχει πάντα τέσσερις μοιρασιές, και κάθε μοιρασιά έχει τη ζώνη της ορισμένη από πριν. Στην πρώτη μοιρασιά καμία πλευρά δεν είναι σε ζώνη. Στη δεύτερη και την τρίτη σε ζώνη είναι μόνο η πλευρά του μοιραστή. Στην τέταρτη είναι και οι δύο πλευρές. Το τραπέζι δείχνει τον αριθμό της μοιρασιάς και ποιος είναι σε ζώνη, και το φύλλο σκορ καταγράφει κάθε μοιρασιά καθώς παίζεται.

Οι πόντοι των χαρτωσιών γράφονται πάλι κάτω από τη γραμμή, και τα μερικά σκορ αθροίζονται πάλι από μοιρασιά σε μοιρασιά ώσπου μια πλευρά να φτάσει τους 100 και να κάνει παρτίδα. Αυτή η παρτίδα πληρώνεται αμέσως: 300 πόντοι, ή 500 αν η πλευρά ήταν σε ζώνη σε εκείνη τη μοιρασιά. Μετά και οι δύο πλευρές ξεκινούν ξανά από το μηδέν για την επόμενη παρτίδα. Ένα μερικό σκορ στην τέταρτη μοιρασιά που δεν ολοκληρώνει παρτίδα κερδίζει μπόνους 100.

Αν και οι τέσσερις παίκτες πάνε πάσο, ο ίδιος παίκτης ξαναμοιράζει και η μοιρασιά που περάστηκε δεν μετράει ως μία από τις τέσσερις. Μετά την τέταρτη μοιρασιά κερδίζει τον αγώνα η πλευρά με τους περισσότερους πόντους· ίσα σύνολα σημαίνουν ισοπαλία.

Το Σικάγο είναι μια πολύ διαδεδομένη μορφή του μπριτζ ράμπερ. Πήρε το όνομά του από το Standard Club του Σικάγο, όπου ξεκίνησε, και είναι επίσης γνωστό ως four-deal bridge και short bridge. Four-Deal Bridge είναι το όνομά του στους επίσημους κανόνες, και η σταθερή διάρκεια των τεσσάρων μοιρασιών το έκανε δημοφιλές σε κάποιους αμερικανικούς συλλόγους όπου παιζόταν παλιά μπριτζ ράμπερ.

Οι περιγραφές συμφωνούν ότι η πρώτη μοιρασιά παίζεται χωρίς κανέναν σε ζώνη και η τέταρτη με τις δύο πλευρές σε ζώνη, αλλά όχι για τις δύο ενδιάμεσες. Κάποιες βάζουν σε ζώνη την πλευρά του μοιραστή στη δεύτερη και την τρίτη μοιρασιά, και αυτή η σειρά παίζεται εδώ. Σε άλλες, σε ζώνη είναι σε αυτές τις μοιρασιές η πλευρά που δεν μοίρασε, και σημειώνουν ότι η αρχική εκδοχή του Σικάγο τις είχε ανάποδα, όπως εδώ.

Κάποιες περιγραφές αναφέρουν επίσης για το Σικάγο ένα μπόνους τιμών, που πολλά τραπέζια παραλείπουν· οι τιμές δεν βαθμολογούνται εδώ, όπως και στο κανονικό παιχνίδι. Το Σικάγο περιγράφεται επίσης με τέσσερις έως επτά παίκτες που εναλλάσσονται σε ένα τραπέζι· εδώ έναν αγώνα τον παίζουν οι ίδιοι τέσσερις παίκτες.

Δύο παίκτες: με δύο θέσεις το τραπέζι παίζει αντί γι' αυτό μια εκδοχή του μπριτζ για δύο. Ακολουθεί την εκδοχή που είναι γνωστή ως Draw Bridge, μία από τις διάφορες προσαρμογές για δύο που είναι γνωστές ως Honeymoon Bridge. Κάθε παίκτης παίρνει 13 φύλλα και τα υπόλοιπα σχηματίζουν τράπουλα. Πρώτα παίζονται δεκατρείς χαρτωσιές χωρίς ατού, χωρίς υποχρέωση να ακολουθήσετε χρώμα· ο νικητής κάθε χαρτωσιάς παίρνει το πάνω φύλλο της τράπουλας και ο ηττημένος το επόμενο, χωρίς να το δει ο άλλος παίκτης, και αυτές οι χαρτωσιές δεν βαθμολογούνται. Με 13 νέα φύλλα ο καθένας, ο μοιραστής ανοίγει τη δημοπρασία, που τελειώνει όταν ένας παίκτης πάει πάσο μετά από δήλωση. Ο άλλος παίκτης ανοίγει, και τα δύο χέρια παίζονται χωρίς νεκρό, με τις μοιρασιές να βαθμολογούνται ως ράμπερ.