Salvo

Salvo verandert hoeveel schoten je in een beurt afvuurt. In plaats van één schot vuur je één schot af voor elk van je eigen schepen dat nog drijft: vijf met de klassieke vloot aan het begin van het spel, tien met de Russische vloot. Het plaatsen, het speelveld en het doel blijven gelijk, en wie als eerste de hele vijandelijke vloot laat zinken, wint nog steeds.

Je richt de schoten van een salvo een voor een, maar er slaat niets in voordat het laatste gericht is. Dan worden alle schoten samen afgehandeld, de uitslag van elk schot wordt getoond en de beurt gaat naar je tegenstander. Elk schip dat je verliest, haalt één schot van je volgende salvo af, dus wie achterraakt, schiet ook minder, en een vroeg gezonken schip telt veel zwaarder dan in het standaardspel. Een salvo vraagt nooit om meer schoten dan er nog open vakjes op het doelveld zijn.

Het zeeslagspel met pen en papier wordt al sinds minstens het begin van de twintigste eeuw gespeeld, en de eerste commerciële uitgave, in 1931 in de Verenigde Staten uitgebracht door het bedrijf Starex, heette zelf Salvo. Daarin noemden spelers meerdere vakjes tegelijk, die allemaal in één keer werden aangevallen.

De moderne regels van de uitgave met plastic pinnenborden, voor het eerst verkocht in 1967, noemen Salvo als variant voor meer ervaren spelers, met één schot voor elk schip dat een speler nog heeft. Andere tafels spelen salvo's anders: sommige vuren elke beurt vast vijf schoten af, en sommige zoveel schoten als het grootste onbeschadigde schip lang is. Regelbladen verschillen ook in hoe de uitslagen van een salvo worden omgeroepen; deze site toont de uitslag van elk schot zodra het hele salvo is ingeslagen.