Chicago (bridge met vier spellen)

Het standaardspel hier is rubberbridge: de koppels spelen spel na spel tot één kant twee manches heeft gewonnen, en die kant wint de rubber. Aan het begin is niemand kwetsbaar, en een kant wordt kwetsbaar zodra hij een manche heeft gewonnen. Chicago, ook wel bridge met vier spellen genoemd, laat de bieding en het afspel precies zoals ze zijn en verandert alleen hoe lang een wedstrijd duurt en hoe die geteld wordt.

Een wedstrijd Chicago is altijd vier spellen, en elk spel heeft een vooraf vastgelegde kwetsbaarheid. In het eerste spel is niemand kwetsbaar. In het tweede en derde spel is alleen de kant van de gever kwetsbaar. In het vierde spel zijn beide kanten kwetsbaar. Het bord toont het spelnummer en wie kwetsbaar is, en het scoreblad vermeldt elk spel zodra het gespeeld is.

Slagpunten gaan nog steeds onder de streep, en deelscores tellen nog steeds op van spel tot spel tot één kant 100 haalt en een manche maakt. Die manche wordt meteen beloond: 300 punten, of 500 als de kant in dat spel kwetsbaar was. Beide kanten beginnen daarna weer bij nul aan de volgende manche. Een deelscore in het vierde spel die geen manche voltooit, levert een premie van 100 op.

Passen alle vier spelers, dan geeft dezelfde speler opnieuw en telt het gepaste spel niet als een van de vier. Na het vierde spel wint de kant met de meeste punten de wedstrijd; bij gelijke totalen is het gelijkspel.

Chicago is een veelgespeelde vorm van rubberbridge. Het dankt zijn naam aan de Standard Club in Chicago, waar het begon, en staat ook bekend als four-deal bridge en short bridge. In de officiële regels heet het Four-Deal Bridge, en de vaste lengte van vier spellen heeft het populair gemaakt in sommige Amerikaanse clubs waar vroeger rubberbridge werd gespeeld.

De beschrijvingen zijn het erover eens dat het eerste spel wordt gespeeld met niemand kwetsbaar en het vierde met beide kanten kwetsbaar, maar niet over de twee spellen daartussen. Sommige maken in het tweede en derde spel de kant van de gever kwetsbaar, en dat schema wordt hier gespeeld. Andere maken in die spellen de kant die niet gaf kwetsbaar, en merken op dat de oorspronkelijke versie van Chicago het andersom had, zoals hier.

Sommige beschrijvingen noemen ook een honneurpremie voor Chicago, die veel tafels weglaten; honneurs worden hier niet geteld, net als in het standaardspel. Chicago wordt ook beschreven met vier tot zeven spelers die om de beurt aan één tafel spelen; hier wordt een wedstrijd door dezelfde vier spelers gespeeld.

Twee spelers: met twee plaatsen speelt de tafel in plaats daarvan een versie van bridge voor twee. Die volgt de versie die bekendstaat als Draw Bridge, een van verschillende aanpassingen voor twee spelers die bekendstaan als Honeymoon Bridge. Elke speler krijgt 13 kaarten en de rest vormt een stapel. Eerst worden dertien slagen in sans atout gespeeld, zonder kleur te hoeven bekennen; de winnaar van elke slag pakt de bovenste kaart van de stapel en de verliezer de volgende, ongezien door de ander, en deze slagen tellen niet. Met elk 13 nieuwe kaarten opent de gever de bieding, die eindigt als een speler past na een bod. De andere speler komt uit, beide handen worden zonder blinde gespeeld, en de spellen worden als rubber geteld.