Spider met vier kleuren

Spider met vier kleuren is het spel zoals het eerst werd beschreven, gespeeld met twee gewone spellen kaarten. Het delen en de regels zijn hetzelfde als in het spel met één kleur: tien kolommen, vier van 6 kaarten en zes van 5, de laatste kaart van elke kolom open, en 50 kaarten in de stapel om nog vijf keer tien kaarten te delen.

Je bouwt aflopend, één lager, in elke kleur, maar alleen kaarten op volgorde en van één kleur verhuizen samen, en alleen een reeks van Heer tot Aas in één kleur verlaat de tafel. Met vier kleuren heeft een kaart die past meestal de verkeerde kleur, dus de meeste opbouw is gemengd en breekt de reeksen die je aan het maken bent.

Elke beslissing telt: welke van twee passende kaarten je gebruikt, wanneer je überhaupt buiten de kleur bouwt, en hoe je een lege kolom vrijhoudt om een gemengde reeks weer per kleur te sorteren. Veel spellen gaan ook bij zorgvuldig spelen verloren, omdat de gedekte kaarten en de stapel verbergen wat er komt; zelfs een paar reeksen afmaken is een prestatie.

De oudste gedrukte beschrijving van Spider die patience-onderzoekers hebben gevonden, is een tijdschriftartikel van november 1937. Albert Ostrow beschreef het spel in The Complete Card Player (1945) met een iets ander begin, 50 kaarten en een korte laatste deling van vier, en in 1949 beschreven Albert Morehead en Geoffrey Mott-Smith de opstelling die nu wordt gebruikt: 54 kaarten in tien kolommen en vijf keer tien kaarten delen.

Al deze vroege beschrijvingen gebruiken twee gewone spellen kaarten, het spel met vier kleuren. Morehead en Mott-Smith schatten dat een ervaren speler ongeveer één op de drie spellen wint. De makkelijkere versies met één en twee kleuren kwamen later.