Spider met twee kleuren

Spider met twee kleuren wordt precies zo gespeeld als het spel met één kleur, met hetzelfde delen en dezelfde regels. De 104 kaarten zijn 52 schoppen en 52 harten: vier van elke rang in elke kleur. Er worden tien kolommen gedeeld, vier van 6 kaarten en zes van 5, met alleen de laatste kaart van elke kolom open, en de andere 50 kaarten wachten in de stapel om nog vijf keer tien kaarten te delen.

Je bouwt nog steeds aflopend, één lager, in elke kleur, dus een harten 7 mag op een schoppen 8. Maar alleen kaarten op volgorde en van één kleur verhuizen samen, en alleen een reeks van Heer tot Aas in één kleur verlaat de tafel. Een harten op een schoppen breekt een reeks in tweeën: de kaarten boven de breuk kunnen verhuizen, de kaarten eronder kunnen niet mee.

Het spel draait om goed kiezen. Passen er twee kaarten, dan is die van dezelfde kleur bijna altijd beter, en een lege kolom is wat je de ruimte geeft om een gemengde reeks uit elkaar te halen en in kleur opnieuw te bouwen. Vier reeksen schoppen en vier reeksen harten winnen het spel.

Spider werd eerst beschreven als spel voor twee gewone spellen kaarten, met vier kleuren in totaal. De oudste gedrukte beschrijving die patience-onderzoekers hebben gevonden, is een tijdschriftartikel uit 1937, en in 1949 beschreven Albert Morehead en Geoffrey Mott-Smith het delen dat nog steeds wordt gebruikt.

De versies met één en twee kleuren kwamen later, als makkelijkere manieren om hetzelfde spel te spelen. Er verandert niets behalve de kaarten: de 104 kaarten herhalen één of twee kleuren in plaats van vier. Twee kleuren zit qua moeilijkheid tussen de andere twee in.