Chicago (brydż na cztery rozdania)

Standardowa gra tutaj to brydż robrowy: pary grają rozdanie za rozdaniem, aż jedna strona wygra dwie partie, i ta strona wygrywa robra. Na początku obie strony są przed partią, a strona staje się po partii, gdy wygra partię. Chicago, nazywane też brydżem na cztery rozdania, zostawia licytację i rozgrywkę dokładnie takimi, jakie są, a zmienia tylko długość meczu i sposób liczenia.

Mecz Chicago to zawsze cztery rozdania, a każde rozdanie ma założenia ustalone z góry. W pierwszym rozdaniu obie strony są przed partią. W drugim i trzecim po partii jest tylko strona rozdającego. W czwartym po partii są obie strony. Plansza pokazuje numer rozdania i założenia, a protokół wymienia każde rozdanie po jego rozegraniu.

Punkty za lewy nadal idą pod kreskę, a częściówki nadal sumują się z rozdania na rozdanie, aż jedna strona osiągnie 100 i zdobędzie partię. Za tę partię płaci się od razu: 300 punktów albo 500, jeśli strona była w tym rozdaniu po partii. Obie strony zaczynają potem od zera drogę do następnej partii. Częściówka ugrana w czwartym rozdaniu, która nie daje partii, przynosi premię 100.

Jeśli wszyscy czterej gracze spasują, ten sam gracz rozdaje ponownie, a przepasowane rozdanie nie liczy się jako jedno z czterech. Po czwartym rozdaniu mecz wygrywa strona z większą liczbą punktów; równe sumy oznaczają remis.

Chicago to popularna forma brydża robrowego. Nazwa pochodzi od Standard Club w Chicago, gdzie gra powstała, a inne nazwy to four-deal bridge i short bridge. W oficjalnych przepisach nosi nazwę Four-Deal Bridge, a stała długość czterech rozdań uczyniła tę grę popularną w niektórych amerykańskich klubach, w których dawniej grano robra.

Opisy zgadzają się, że pierwsze rozdanie gra się z obiema stronami przed partią, a czwarte z obiema po partii, ale nie co do dwóch rozdań pomiędzy. Niektóre w drugim i trzecim rozdaniu stawiają po partii stronę rozdającego i ten układ obowiązuje tutaj. Według innych w tych rozdaniach po partii jest strona, która nie rozdawała, przy czym zauważają one, że w pierwotnej wersji Chicago było odwrotnie, czyli tak jak tutaj.

Niektóre opisy wymieniają też premię za honory w Chicago, którą wiele stołów pomija; honorów się tu nie liczy, tak samo jak w standardowej grze. Opisuje się też grę od czterech do siedmiu graczy zmieniających się przy jednym stole; tutaj mecz rozgrywa ta sama czwórka.

Dwóch graczy: przy dwóch miejscach stół gra zamiast tego w dwuosobową wersję brydża. Idzie ona za wersją znaną jako Draw Bridge, jedną z kilku dwuosobowych adaptacji znanych jako Honeymoon Bridge. Każdy gracz dostaje 13 kart, a reszta tworzy talię. Najpierw rozgrywa się trzynaście lew bez atu, bez obowiązku dokładania do koloru; zwycięzca każdej lewy bierze wierzchnią kartę z talii, a przegrany następną, niewidoczną dla drugiego gracza, i te lewy się nie liczą. Z 13 nowymi kartami każdy rozdający otwiera licytację, która kończy się, gdy gracz spasuje po odzywce. Wychodzi drugi gracz, obie ręce gra się bez dziadka, a rozdania liczy się jak robra.