Brydż porównawczy

Standardowa gra tutaj to brydż robrowy: pary grają rozdanie za rozdaniem, aż jedna strona wygra dwie partie, a dobre karty przynoszą dużo punktów. Brydż porównawczy, zwany też sportowym, zostawia licytację i rozgrywkę dokładnie takimi, jakie są, ale każde rozdanie jest numerowane i liczone osobno, a jego wynik porównuje się z wynikiem tych samych kart rozegranych przy innym stole. Strona ze słabymi kartami może mimo to wygrać rozdanie, tracąc mniej niż przy drugim stole, więc szczęście w rozdaniu znaczy dużo mniej.

Przed meczem wybierasz, ile rozdań zagrać: 4, 8 lub 16; domyślnie 8. N rozdaje rozdanie 1, E rozdanie 2, S rozdanie 3, a W rozdanie 4, i cykl się powtarza. Założenia wynikają z numeru rozdania, według cyklu stosowanego w klubach: w rozdaniu 1 obie strony są przed partią, w rozdaniu 2 po partii są N–S, w rozdaniu 3 E–W, a w rozdaniu 4 obie strony; w rozdaniach od 5 do 16 ten wzór przesuwa się o jedno miejsce co cztery rozdania, więc w szesnastu rozdaniach każda strona jest po partii w ośmiu.

Zapis odpowiada tabelom brydża sportowego. Punkty za lewy, nadróbki, premie szlemowe, wpadki oraz kontrakty z kontrą i rekontrą liczą się jak w standardowej grze. Nie ma robra i nic nie przechodzi na następne rozdanie: ugrany kontrakt dostaje premię 50 za częściówkę albo 300 za końcówkę, 500, jeśli strona rozgrywająca jest po partii. Honorów się nie liczy, tak samo jak w standardowej grze. Jeśli wszyscy czterej gracze spasują, rozdanie nie daje punktów i rozdaje się następne.

Przy stole siedzi tu tylko jedna czwórka graczy, więc drugi stół rozgrywają boty. Mają te same cztery ręce, a jak w meczu dwóch drużyn czteroosobowych, koledzy z drużyny każdej pary siedzą tam na odwrót: boty grające twoimi kartami zastępują kolegów z drużyny twoich przeciwników. Różnicę między zapisami N–S przy obu stołach przelicza się na IMP-y (międzynarodowe punkty meczowe) według standardowej tabeli: 0 za różnicę do 10 punktów, 1 za 20 do 40, 2 za 50 do 80 i tak dalej, aż do 24 za 4000 lub więcej. IMP-y trafiają do N–S, jeśli przy twoim stole zapisali więcej niż boty z ich kartami przy drugim stole, a w przeciwnym razie do E–W. Po ostatnim rozdaniu mecz wygrywa drużyna z większą liczbą IMP-ów; równe sumy oznaczają remis.

Boty przy drugim stole są proste. Bot każdej pary patrzy na obie jej ręce razem i wybiera jeden kontrakt, silniejsza strona rozgrywa, druga pasuje i nikt nie kontruje, więc rozdanie nigdy nie zostaje tam przepasowane. W rozgrywce każdy bot widzi tylko swoją rękę, dziadka i zagrane karty. W wielu losowych rozdaniach realizują około 69 procent rozgrywanych kontraktów, daleko od gry bezbłędnej, więc dobry wynik przeciw nim to towarzyskie porównanie, a nie mecz drużynowy. Te same karty zawsze dają ten sam wynik przy drugim stole, a wynik ten zapisuje się razem z grą, więc powtórka pokazuje oba stoły dokładnie tak, jak było.

Idea gry porównawczej jest starsza niż brydż. Zaczęła się od wista, w którym te same rozdania rozgrywano ponownie przy innym stole, by ograniczyć rolę szczęścia. Rozgrywka wista zorganizowana w 1857 roku przez Henry’ego Jonesa, autora piszącego o kartach pod pseudonimem Cavendish, miała pokazać, jak bardzo zmniejsza to szczęście w kartach i pozwala wygrać lepszym graczom. Wczesny wist porównawczy był powolny i łatwo było o błędy. Gdy znacznie udoskonalono tace, które przenoszą każdą rękę nienaruszoną od stołu do stołu, dziś zwane pudełkami, gra się rozpowszechniła i w latach 90. XIX wieku grano w nią szeroko. Kiedy brydż kontraktowy wyparł wista, brydż porównawczy zajął miejsce wista porównawczego.

Kluby i turnieje grają dziś według wspólnego kodeksu, przepisów brydża sportowego, wydawanych przez międzynarodową organizację brydżową i jej członków krajowych. Przepisy ustalają rozdającego i założenia wydrukowane na każdym z pudełek od 1 do 16, zapis porównawczy i tabelę IMP. Tabela używana tutaj to ta poprawiona w 1962 roku, która nadal obowiązuje w przepisach.

W meczu drużynowym każda czwórka dzieli się na dwie pary, które siedzą w przeciwnych kierunkach przy dwóch stołach, więc oba stoły rozgrywają każde rozdanie, a różnicę netto przelicza się na IMP-y. Tabela spłaszcza duże różnice, więc duży swing liczy się mniej niż jego surowe punkty. Turnieje par zwykle liczy się zamiast tego na maksy; ta strona gra wersję drużynową. Tutaj drugą parę każdej drużyny rozgrywają boty, i tak właśnie ta strona oferuje porównanie wyników przy jednym stole.