Młynek z dwunastoma pionkami

Młynek z dwunastoma pionkami dodaje do planszy zwykłego młynka cztery linie po przekątnej. Każda biegnie od narożnika zewnętrznego kwadratu przez narożnik środkowego do narożnika wewnętrznego. Każdy gracz ma dwanaście pionków. Zaczynają białe.

Przekątne liczą się jako linie pod każdym względem: pionki się po nich przesuwają, a trzy pionki jednego koloru na przekątnej tworzą młynek, więc plansza ma 20 możliwych młynków zamiast 16. Ułożenie młynka zdejmuje jeden pionek przeciwnika, tak jak w zwykłym młynku.

Przy dwunastu pionkach na gracza 24 pionki mogą zająć wszystkie 24 punkty. Jeśli plansza zapełni się podczas rozstawiania, nikt nie może się ruszyć i partia kończy się remisem. W przeciwnym razie gra toczy się jak standardowa, a latanie gracza, któremu zostały trzy pionki, zależy od opcji w ustawieniach stołu.

Młynek z dwunastoma pionkami należy do tej samej starej rodziny gier co zwykły młynek z dziewięcioma pionkami. Jego plansza z czterema przekątnymi jest dziś najlepiej znana z południowej Afryki, gdzie w Republice Południowej Afryki i Botswanie gra się w blisko spokrewnioną grę morabaraba, z odmianą w Lesotho. Morabaraba ma wiele nazw, między innymi mlabalaba, mmela i umlabalaba, i uprawia się ją jako sport umysłowy, z mistrzostwami świata rozgrywanymi od 1997 roku.

Morabaraba ma kilka własnych zasad, więc gra dostępna tutaj trzyma się zasad zwykłego młynka i dodaje tylko przekątne, dodatkowe pionki i remis przy pełnej planszy. W 2014 roku Gábor Gévay i Gábor Danner obliczyli pełne rozwiązania młynka z dziewięcioma pionkami, młynka Laskera i morabaraby. Ustalili, że większość pozycji początkowych morabaraby, w których obaj gracze rozstawiają tyle samo pionków, wygrywa rozpoczynający, podczas gdy w dwóch pozostałych grach takie pozycje to zwykle remisy.