Flota rosyjska

Flota rosyjska zastępuje pięć statków gry klasycznej dziesięcioma mniejszymi: jednym statkiem z czterech pól, dwoma z trzech, trzema z dwóch i czterema jednopolowymi łódkami. To w sumie 20 pól wobec 17 we flocie klasycznej, rozłożonych na dwa razy więcej statków.

Statki ustawia się w linii prostej, poziomo lub pionowo, a żadne dwa nie mogą się stykać, nawet rogami, więc między nimi jest zawsze co najmniej jedno puste pole. Reszta gry się nie zmienia: gracze strzelają na zmianę, na strzał pada odpowiedź pudło, trafiony albo zatopiony, a wygrywa ten, kto pierwszy zatopi całą flotę przeciwnika.

Wiele małych łódek zmienia polowanie. Jednomasztowiec tonie od pierwszego trafienia, więc nie ma czego dobijać, a gdy wszystkie większe statki znikną, ostatnie łódki mogą kryć się gdziekolwiek na otwartej wodzie. Ponieważ statki nigdy się nie stykają, każde pole wokół zatopionego statku na pewno jest puste, co pomaga zawęzić poszukiwania.

W Rosji i innych krajach byłego Związku Radzieckiego gra nazywa się Morskoj boj, czyli „bitwa morska”, i zwykle rysuje się ją w kratkowanym zeszycie szkolnym. Jej powszechne zasady używają pola 10×10 z jednym statkiem czteropolowym, dwoma trzypolowymi, trzema dwupolowymi i czterema jednopolowymi, a statki nie mogą stykać się bokiem ani rogiem; niektórzy gracze pozwalają na stykanie się rogami.

Gra ma w Rosji długą historię: podobno grali w nią rosyjscy oficerowie jeszcze przed I wojną światową, a poeta Riurik Iwniew wspomina o niej w swoim dzienniku w 1907 roku. Pojawia się też w kulturze rosyjskiej, na przykład w wierszu Borisa Zachodera o tym samym tytule, jego pierwszym opublikowanym wierszu, z 1947 roku.