Μεγαλύτερα και ορθογώνια ταμπλό

Το Τελείες και Κουτιά δεν χρειάζεται τίποτα άλλο από ένα πλέγμα τελειών, οπότε παίζεται σε οποιοδήποτε μέγεθος. Εκτός από τα συνηθισμένα ταμπλό 2×2 έως 6×6 μπορείτε να διαλέξετε 7×7 ή 8×8 κουτιά, ή ένα ορθογώνιο: 3×4, 3×5, 4×5, 4×6 ή 5×6 κουτιά. Τα μεγέθη μετρούν κουτιά, όχι τελείες, οπότε το ταμπλό 8×8 έχει 9 σειρές των 9 τελειών.

Οι κανόνες μένουν ίδιοι. Οι παίκτες τραβούν εναλλάξ μία γραμμή ανάμεσα σε δύο γειτονικές τελείες, ο παίκτης που τραβά την τέταρτη πλευρά ενός κουτιού το κερδίζει και τραβά άλλη μία γραμμή, και όταν τραβηχτούν όλες οι γραμμές, νικά ο παίκτης με τα περισσότερα κουτιά. Ίσο σκορ είναι ισοπαλία, κάτι που γίνεται μόνο όταν το ταμπλό έχει ζυγό αριθμό κουτιών.

Μεγαλύτερο ταμπλό σημαίνει μεγαλύτερη ήσυχη φάση πριν κάποιος αναγκαστεί να χαρίσει κουτιά, περισσότερες αλυσίδες και βρόχους και περισσότερο χώρο για τον κανόνα των μεγάλων αλυσίδων, την τεχνική μέτρησης που λέει σε έναν παίκτη αν πρέπει να κάνει τον αριθμό των μεγάλων αλυσίδων μονό ή ζυγό. Το ταμπλό 8×8 έχει 144 γραμμές και 64 κουτιά, απέναντι σε 40 γραμμές και 16 κουτιά στο τυπικό 4×4.

Το Τελείες και Κουτιά περιγράφηκε πρώτη φορά σε έντυπο από τον Γάλλο μαθηματικό Édouard Lucas τον 19ο αιώνα, που το ονόμασε la pipopipette. Δεν όρισε σταθερό μέγεθος, και το παιχνίδι παιζόταν πάντα σε όποιο πλέγμα επέτρεπε το χαρτί. Τα μικρά ταμπλό όπως το 2×2 είναι ο συνηθισμένος τρόπος εκμάθησης, και το ταμπλό 5×5 προτείνεται συχνά για έμπειρους παίκτες.

Η πιο γνωστή ανάλυση του παιχνιδιού είναι του Elwyn Berlekamp, που έγραψε το κεφάλαιο για το Dots-and-Boxes στο Winning Ways for your Mathematical Plays μαζί με τους John Conway και Richard Guy το 1982, και το 2000 ένα ολόκληρο βιβλίο, το The Dots-and-Boxes Game: Sophisticated Child's Play. Το 2011 οι Joseph Barker και Richard Korf έλυσαν με ηλεκτρονική αναζήτηση το ταμπλό 4×5, που αποδείχθηκε ισοπαλία με τέλειο παιχνίδι· παρουσίασαν το αποτέλεσμα στο συνέδριο AAAI, και ήταν το μεγαλύτερο ταμπλό που είχε λυθεί τότε.