Halma na planszy 10×10

Halma na planszy 10×10 to gra dwuosobowa na planszy średniej wielkości. Każdy gracz zaczyna z 15 pionkami w trójkącie z pięciu rzędów w swoim rogu: 5, 4, 3, 2 i 1 pole, licząc od rogu na zewnątrz. Oba obozy leżą naprzeciw siebie na długiej przekątnej, a wygrywa gracz, który pierwszy zapełni swoimi pionkami obóz startowy przeciwnika.

Ruchy są takie jak w pełnej grze. W swojej turze przesuwasz jeden pionek: albo o jeden krok na wolne sąsiednie pole w dowolnym z ośmiu kierunków, albo serią skoków nad pojedynczymi pionkami dowolnego koloru na wolne pole tuż za nimi, zatrzymując się po dowolnym skoku. Nic nie jest zbijane, a pionek, który dotarł do obozu docelowego, może poruszać się w jego obrębie, ale nigdy go nie opuści.

Plansza 10×10 leży pomiędzy pozostałymi rozmiarami. Z 70 pustymi polami na początku jest miejsce na budowanie drabinek z pionków do długich serii skoków, zanim armie się spotkają, ale środek planszy szybko się zapełnia, a blokowanie najlepszych dróg przeciwnika przy utrzymaniu własnych w otwarciu liczy się od pierwszych ruchów. Partia jest wyraźnie krótsza niż na 16×16, a zachowuje sporo planowania.

Halmę wymyślił w 1883 lub 1884 roku George Howard Monks, amerykański chirurg z Harvard Medical School, zainspirowany angielską grą Hoppity z 1854 roku. Jej nazwa to greckie słowo oznaczające skok. W oryginalną grę grają dwie lub cztery osoby na planszy 16×16 pól.

Opisy gry w źródłach podają też plansze 8×8 i 10×10 jako wersje odpowiednie dla dwóch graczy, odpowiednio z 10 i 15 pionkami na gracza. Niektóre strony dodają limit ruchów, według którego przegrywa gracz, który nie skończy po ustalonej liczbie ruchów (zwykle 50 na 10×10). Ten limit nie należy do tradycyjnych zasad i nie jest tu stosowany.