Czym jest Go do pierwszego bicia?
Go do pierwszego bicia, zwane też Atari Go, to go z jednym prostym celem: gracz, który pierwszy zbije kamień lub grupę kamieni, od razu wygrywa partię. Kamienie stawia się i zbija dokładnie tak jak w standardowym go, więc kamień lub grupa bez oddechów schodzi z planszy, a to zbicie kończy partię.
Nie ma terytorium do liczenia ani potrzeby rozpoznawania, kiedy partia się skończyła, dlatego go do pierwszego bicia to klasyczna pierwsza gra dla początkujących. Ćwiczy umiejętności potrzebne każdemu graczowi go: liczenie oddechów, dostrzeganie atari, utrzymywanie własnych kamieni w połączeniu i rozcinanie kamieni przeciwnika.
Najlepiej gra się w nie na małej planszy, takiej jak 7×7 czy 9×9, i sprawdza się też z kamieniami handicapowymi.
Zmiany zasad
| Zasada | Go (standard) | Go do pierwszego bicia |
|---|---|---|
| Jak wygrać | Go (standard)Mieć więcej punktów niż przeciwnik, gdy obaj gracze spasują. Jeńcy to tylko część wyniku. | Go do pierwszego biciaZbić co najmniej jeden kamień przeciwnika. Pierwsze zbicie od razu wygrywa partię, niezależnie od tego, kto go dokona. |
| Bicie | Go (standard)Kamienie bez oddechów są zdejmowane, a partia toczy się dalej. | Go do pierwszego biciaKamienie bez oddechów są zdejmowane jak zwykle, a partia kończy się tym ruchem. |
| Samobójstwo | Go (standard)Niedozwolone: nie możesz postawić kamienia, który zostawia twoją grupę bez oddechów, chyba że coś zbija. | Go do pierwszego biciaTak samo: samobójstwo jest niedozwolone, więc nie możesz przegrać, zajmując ostatni oddech własnej grupy. |
| Pas | Go (standard)Dwa pasy z rzędu kończą partię i plansza jest liczona. | Go do pierwszego biciaPasowanie jest dozwolone. Jeśli obaj gracze spasują z rzędu, zanim ktokolwiek coś zbije, plansza jest liczona jak w standardowym go. |
Historia
Go do pierwszego bicia wyrosło z nauczania, a nie z turniejów. Nauczyciele w Azji Wschodniej od dawna używają gier do pierwszego bicia, by wprowadzać dzieci w go, a w Japonii gra jest powszechnie znana jako Atari Go, od słowa oznaczającego kamień lub grupę, którym do zbicia brakuje jednego ruchu.
Najwięcej dla jej popularyzacji zrobił japoński zawodowiec Yasuda Yasutoshi. Od lat 90. promował go do pierwszego bicia w szkołach, domach opieki i lokalnych społecznościach jako sposób na zbliżanie ludzi, a swoje podejście opisał w książce Go as Communication. Kluby go i nauczyciele na całym świecie używają go dziś jako pierwszego kroku na drodze do pełnej gry.