Węże i drabiny na planszy 8×8

Mała plansza ma 64 pola w ośmiu rzędach po osiem zamiast 100 pól w rzędach po dziesięć. Pola wiją się po planszy tak samo: pierwszy rząd biegnie od lewej do prawej, następny od prawej do lewej i tak dalej aż do pola 64 w górnym rogu.

Plansza ma własny układ siedmiu drabin i pięciu węży. Drabin jest więcej niż węży, węże są krótkie i żaden nie zrzuca pionka o więcej niż mniej więcej dwa rzędy. Żadna drabina nie kończy się u stóp innej drabiny ani na głowie węża, a żaden wąż nie kończy się u stóp drabiny, więc każda wspinaczka i każdy zjazd to jeden ruch.

Reszta to zwykła gra: rzucasz kością, przesuwasz pionek o tyle pól, wspinasz się po drabinie, u której stóp staniesz, zjeżdżasz po wężu, na którego głowę trafisz, a wygrywasz, docierając na pole 64 dokładnym rzutem. Przy mniejszej liczbie pól i łagodniejszych wężach partia trwa około dwóch trzecich tur potrzebnych na standardowej planszy, co pasuje do małych graczy i szybkiej rundy.

Wielkość siatki bywa różna, a najczęstsze rozmiary to 8×8, 10×10 i 12×12 pól. Najbardziej znana jest plansza 10×10 ze 100 polami: najstarsza znana wersja angielska, zarejestrowana w październiku 1892 roku, miała spiralną trasę ze 100 numerowanymi polami, a w amerykańskiej edycji z 1943 roku gra się na planszy 10×10.

Układ tej planszy 8×8 zaprojektowano dla naszej strony. Nawiązuje do angielskiej tradycji wyrozumiałej planszy: indyjskie wersje gry miały więcej węży niż drabin, na znak, że dobro czynić trudniej niż zło, a wersje angielskie je zrównoważyły.