Reversi dla trzech lub czterech graczy

W tym wariancie trzy lub cztery osoby dzielą jedną planszę do Reversi, każda z własnym kolorem: czarne, białe, czerwone i, przy czterech graczach, zielone. Wybierz w ustawieniach trzech lub czterech graczy. Gra zaczyna się od jednego krążka każdego koloru na czterech środkowych polach, w kolejności tur zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Przy trzech graczach na czwartym środkowym polu leży neutralny krążek, który nie należy do nikogo.

Zaczynają czarne, a tura przechodzi wokół stołu zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Podstawowy ruch jest taki, jaki znasz: połóż krążek tak, by zamknął prostą linię innych krążków między sobą a twoim krążkiem, i odwróć każdy krążek tej linii na swój kolor. Linia może mieszać kolory wszystkich twoich przeciwników, a neutralny krążek w niej odwraca się jak każdy inny. Odwraca się każdą linię zamkniętą w każdym kierunku.

Największa zmiana dotyczy sytuacji, gdy nie możesz nic odwrócić. Nikt nigdy nie pasuje. Jeśli nie masz ruchu odwracającego, kładziesz krążek na dowolnym pustym polu, które bokiem lub rogiem styka się z krążkiem dowolnego koloru, i nic on nie odwraca. Dzięki temu w grze zostaje też gracz, któremu odebrano wszystkie krążki: po prostu kładzie krążek obok innych i walczy dalej.

Gra kończy się, gdy żadne puste pole nie styka się już z krążkiem, co zwykle oznacza, że plansza jest pełna. Wygrywa gracz z największą liczbą krążków swojego koloru, a neutralne krążki nie liczą się dla nikogo. Jeśli najwyższy wynik ma dwóch lub więcej graczy, cały stół remisuje.

Trzech lub czterech graczy potrzebuje miejsca, więc gra się na planszy 8×8 lub 10×10 albo na Ośmiokącie. Bez zablokowanych pól każdy gracz kładzie na każdej z tych plansz tyle samo krążków: po 20 lub 15 na 8×8, 32 lub 24 na 10×10 i 28 lub 21 na Ośmiokącie. Mała plansza 6×6 nie jest dostępna, bo jej 32 puste pola to za mało do podziału i nie dzielą się przez trzy. Przy większej liczbie przeciwników gra staje się nie tylko taktyką, ale i dyplomacją: ruch, który pomaga graczowi po tobie, może kosztować cię więcej niż krążki, które odwraca.

W Reversi grało więcej niż dwoje ludzi niemal od początku. W 1890 roku książka o Reversi i Go Bang autorstwa pisarza podpisującego się jako Berkeley, wydana za zgodą Lewisa Watermana, opisywała Royal Reversi jako najnowsze rozwinięcie gry. Grano w nie na specjalnie zaprojektowanej planszy sześcianami o ścianach w różnych kolorach, we dwoje albo jako grę towarzyską dla trzech do sześciu osób. Każdy ruch musiał obrócić co najmniej jeden sześcian, gracz, który stracił wszystkie sześciany, mógł zażądać środkowego sześcianu zwanego Jackiem, a cztery lub sześć osób mogło też grać jako dwie strony. W przeciwieństwie do Reversi gracz mógł wybrać, które z okrążonych rzędów obrócić.

Forma, w którą gra się tutaj, jest bliższa wielokolorowym wersjom sprzedawanym jako komercyjne gry planszowe od końca lat dziewięćdziesiątych, dla dwóch do czterech graczy z pionkami w czterech kolorach. Ich opublikowane zasady stawiają w środku po jednym pionku każdego koloru niezależnie od liczby graczy, wymagają ruchu, który coś zdobywa, gdy tylko taki istnieje, a w przeciwnym razie pozwalają położyć pionek stykający się z dowolnym pionkiem na planszy. Gra się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a gra kończy się, gdy plansza jest pełna.

Te zasady nie mówią, co dzieje się z nieużywanym środkowym kolorem w grze trzyosobowej. Tutaj staje się on neutralnym krążkiem, który każdy może odwrócić, co jest wyborem dokonanym dla tej strony. Każda okrążona linia zostaje odwrócona, jak w zwykłym Reversi, a gra drużynowa nie jest dostępna.