Czym jest Król zbijany przez dwóch?
W tym wariancie król jest słabszy. Z dala od tronu jest zbijany jak każdy inny pionek: między dwoma atakującymi po przeciwnych stronach albo między atakującym a rogiem, gdy ruch atakującego zamknie pułapkę. Na tronie nadal potrzeba atakujących ze wszystkich czterech stron, a na polu obok tronu trzech atakujących z tronem jako czwartą stroną.
Król nie może już śmiało przechadzać się wśród atakujących, a obrońcy muszą go eskortować. Ponieważ zabłąkanego króla można szybko stracić, tę zasadę często łączy się z ucieczką do krawędzi; razem dają one odczytanie tabluta Linneusza ze współczesnych przekładów.
Zmiany zasad
| Zasada | Tablut (standard) | Król zbijany przez dwóch |
|---|---|---|
| Zbicie króla z dala od tronu | Tablut (standard)Atakujący ze wszystkich czterech stron; krawędź planszy i rogi liczą się jako strony. | Król zbijany przez dwóchDwóch atakujących po przeciwnych stronach albo atakujący i róg, gdy ruch atakującego zamknie pułapkę. |
| Na tronie lub obok niego | Tablut (standard)Czterech atakujących na tronie; trzech i tron obok niego. | Król zbijany przez dwóchTak samo. |
| Plansze i inne opcje | Tablut (standard)Każda plansza i opcja w ustawieniach stołu. | Król zbijany przez dwóchKról zbijany przez dwóch działa na każdej planszy z zasadami standardowymi. Zasady kopenhaskie zawsze wymagają otoczenia króla z czterech stron. |
Historia
W notatkach Linneusza o tablucie, spisanych w Laponii w 1732 roku i wydanych jako Lachesis Lapponica, król jest zbijany jak inne pionki, wzięty w kleszcze między dwoma atakującymi, chyba że chroni go tron. Angielskie wydanie z 1811 roku oddało tę zasadę tak, jakby zawsze potrzeba było czterech atakujących, i to odczytanie ukształtowało wiele późniejszych rekonstrukcji, w tym standardowe zasady stosowane tutaj.
Współczesne przekłady Johna C. Ashtona (2007), Nicolasa Cartiera (2011) i Olliego Salmiego (2013) wróciły do zbijania przez dwóch.