Gomoku z biciem

Ten wariant dodaje bicie do gry pięć w rzędzie. Gra się na planszy 19×19, a wygrywasz, układając nieprzerwaną linię pięciu lub więcej kamieni albo zbijając pięć par kamieni przeciwnika.

Aby zbić, postaw kamień tak, by dokładnie dwa kamienie przeciwnika znalazły się w linii prostej między nim a innym twoim kamieniem: poziomo, pionowo lub po przekątnej. Te dwa kamienie są zdejmowane, a punkty znów stają się puste. Bije się tylko pary; pojedynczy kamień albo trzy w rzędzie między twoimi kamieniami są bezpieczne. Możesz też postawić kamień między dwoma kamieniami przeciwnika i nie zostać zbitym, bo bicie następuje tylko w ruchu gracza, który bije. Liczba par zbitych przez każdego gracza jest widoczna w trakcie partii.

Pierwszy kamień musi stanąć na punkcie środkowym, a drugi kamień pierwszego gracza musi być co najmniej trzy punkty od środka w rzędzie lub kolumnie. Ta zasada turniejowa osłabia przewagę pierwszego gracza. Bicie sprawia, że każda linia jest krucha, więc silny atak może zniknąć w jednym ruchu.

Tę grę z biciem stworzył w 1977 roku Gary Gabrel, student Oklahoma State University, który opracował zasady podczas zmywania naczyń w pizzerii w Stillwater w Oklahomie. Oparł grę na Ninuki-Renju, japońskiej grze pięć w rzędzie z biciem par, i uprościł ją do planszy 19×19.

Własna firma Gabrela sprzedawała grę od 1979 roku, a duży amerykański wydawca gier wydawał ją w latach 1983–1993, dzięki czemu stała się ona znaną amerykańską grą planszową lat 80. Zasada, że pierwszy kamień trafia na środek, a drugi pozostaje co najmniej trzy punkty dalej, stała się standardową zasadą turniejową. W oryginalnej grze zaczynają białe; tutaj pierwszy gracz gra czarnymi.